Znieść szkoły chrześcijańskie, żeby nauczanie w nich nie było zarezerwowane dla klas wyższych, to wydać wszystkie dzieci na łaskę nie losu, lecz mniej od niego sprawiedliwą łaskę i niełaskę nauczycieli, którym zostaną powierzone.

Trudno moim zdaniem mówić o sprzeczności pomiędzy „obroną formacji kulturowej” a „głoszeniem Ewangelii”

Po pierwsze i przede wszystkim nie likwidujmy wolnej szkoły, jako że głód nie jest lekar­st­wem na niedojadanie!

Trzeba najpierw zmienić stosunek do dziecka poczętego. Nawet jeśli pojawiło się ono nieoczekiwanie — mówi się tak: „nieoczekiwanie” — nigdy nie jest intruzem ani agresorem. Jest ludzką osobą, zatem ma prawo do tego, aby rodzice nie skąpili mu daru z samych siebie, choćby wymagało to od nich szczególnego poświęcenia.

Świat zmieniłby się w koszmar, gdyby małżonkowie znajdujący się w trudnościach materialnych widzieli w swoim poczętym dziecku tylko ciężar i zagrożenie dla swojej stabilizacji; gdyby z kolei małżonkowie dobrze sytuowani widzieli w dziecku niepotrzebny a kosztowny dodatek życiowy. Znaczyłoby to bowiem, że miłość już się nie liczy w ludzkim życiu.

Liberałowie hołdują takiemu chrześcijaństwu, które jest im samym posłuszne. Miarą cnoty jaką wyznają jest podłość ludzkiej natury, którą głoszą.

Warto prześledzić zarzuty „łowców tradsów” pod tym kątem; zobaczycie, że po odwróceniu znaku każdy z nich stanowi egzemplifikację tego, co dla zagorzałego zwolennika posoborowej reformy liturgicznej wydaje się najcenniejsze i najbardziej centralne; i właśnie dlatego nierzadko zarzuty trafiają kulą w płot, bo trads by o danej rzeczy nawet nie pomyślał.

Potrzeba nam zamiast rozdzierać szaty nad złym środowiskiem, niewiarą, czy niemoralnością innych ludzi, zadać sobie szczere pytanie czy nie jestem „part-time Christian”? Czy moje życie duchowe nie jest jakimś „chrześcijaństwem light”?

Pewien problem zauważyłem, gdy np. Holendrzy grali z Chile, a potem z Meksykiem. Jak tu kibicować neopogańskiej nacji przeciw drużynie katolickiej. Ten problem się jeszcze powtarzał, gdy grali Argentyńczycy choćby z Belgami. Widać jednak futbol ma więcej wspólnego z ziemią, na której rośnie murawa niż się wydaje. Z ziemią i krwią.

 Decyzja ta, jak widzieliśmy, jest zwieńczeniem procesu trwającego od połowy lat 80. i bardzo poważnie rozważał ją już bł. Jan Paweł II.

Od dziś dostępny jest nowy e-book - "Dary Ducha Świętego" Dom Prospera Guérangera OSB. 

By choć w pewnym stopniu zrozumieć problem, jaki Zachód ma z cywilizacją islamu w jej najbardziej agresywnych formach, a także problem, jaki ma islam z gnuśną transatlantycką formacją postchrześcijaństwa, warto wrócić na moment do dyskusji, jakie toczyły się na ten temat w pierwszej dekadzie XXI wieku.

Kościół stosuje tu więc zasadę roztropności. Bierze pod uwagę obiektywną "bezgrzeszność" mieszkania mężczyzny i kobiety.

Przykładem praktycznego zastosowania tekstu Pieśni nad pieśniami jest użycie go w nabożeństwie do umęczonego Ciała Pańskiego

Daj nam, prosimy, Panie, aby i bieg świata był dla nas pokojowo kierowany według Twego porządku

Nie pozwólmy sobie wyrywać tych korzeni, jakie Boża Mądrość zapuściła w naszych dziejach i w naszych duszach.
Nie pozwólmy zagubić dziedzictwa, na którym spoczął znak wiecznego zbawienia

Zapraszamy do wysłuchania audycji w Polskim Radiu 24, w której wziął udział Michał Barcikowski - jednym z tematów było przeniesienie abp Wesołowskiego do stanu świeckiego w związku z podejrzeniami o pedofilię w czasie, gdy był on nuncjuszem na Dominikanie.

Rezultat, do jakiego doszedł ruch założony przez abpa Lefebvre'a, może i powinien pobudzić wszystkich katolików do szczerego zastanowienia się nad własną wiernością Tradycji Kościoła.

Oto Dekalog: dziesięć słów. Od tych dziesięciu prostych słów zależy przyszłość człowieka i społeczeństw.

Nadzieja pojawi się dopiero wtedy, gdy zobaczymy, że rzeczywiście cierpimy, i gdy spojrzymy na swoje życie z punktu widzenia Sądu Ostatecznego.

Materiał nagrany przez Korporację "Lechia"

Dialogi filozoficzne są świadectwem zachwytu Augustyna dostrzegającego piękno harmonii, ładu i porządku na wszystkich po­ziomach rzeczywistości.

Ugrupowania skrajne już są w „głównym nurcie” życia publicznego – a obrońcy już nie tylko ładu moralnego wypychani są na jego margines, a nawet uznawani za skrajność.

Dwudziestowieczna próba przesilenia nowożytności obecna w totalitaryzmach upadła i weszła w fazę „rewizjonistyczną”, po zmianie strategii być może przed nami kolejne przesilenie – kiedy i w jakiej postaci?