Dzieje religii obfitują w zjawiska, które w obrębie własnej tradycji uchodzą za autentyczne doświadczenia mistyczne lub szerzej – duchowe, natomiast z zewnątrz postrzegane są jako odchylenie od normy doktrynalnej bądź moralnej.
Kiedy jedenaście lat temu, niedługo po nawróceniu, słuchałem, jak pewien ksiądz mamrocze nijakie kazanie, w mojej głowie pojawił się postulat, który odtąd systematycznie do mnie powracał: Zabrać księżom mikrofony!
Kultura, która zapomina o swoich korzeniach, zaczyna przypominać drzewo, którego korę jeszcze podziwiamy, ale którego rdzeń obumiera.
Czy deklaracja Soboru Watykańskiego II O wolności religijnej „Dignitatis Humanae” (DH) jest sprzeczna z wcześniejszym nauczaniem Kościoła
W każdym sporze, publicznym czy prywatnym, jest sprawą zasadniczą ustalenie tego, co jest w ogóle jego płaszczyzną. Każde z rywalizujących rozwiązań ma u swych podstaw określone cele i wartości.
Studium ukazujące okoliczności męczeńskiej śmierci ks. Stanisława Streicha.
„Dziś posiadanie bomb atomowych jest grzechem; kara śmierci jest grzechem. Nie można jej stosować, ale wcześniej tak nie było”. W oficjalnym nauczaniu katolickim można od niedawna dostrzec trend w kierunku traktowania pewnych kwestii w kategoriach nowego moralnego absolutyzmu.
W literaturze przedmiotu – ale także we wpływowej "wieści i powieści" – istnieje utrwalony pogląd, że Prymas Wyszyński co prawda nie był może entuzjastą posoborowej reformy liturgicznej, ale nigdy nie zająknął się co do niej jakimś sprzeciwem.
Powiązanie liturgii z dogmatem w teologii Wacława Schenka posiadało przełożenie na prowadzone przez niego duszpasterstwo.
Zagadnienie „ludzi nowoczesnych” czy też może bardziej „człowieka współczesnego”, jego szczególnej kondycji, a także chęć zaradzenia warunkującym go potrzebom była, podobnie jak rozmaite wyzwania nowych czasów, jednym z kluczowych punktów odniesienia dla prac toczących się przez kilka lat w czasie kolejnych sesji Soboru Watykańskiego II.
Rzeczywiście, nasze czasy można porównać z IV w. naszej ery, gdy Kościół toczył zażartą walkę z herezją ariańską.
Stykając się z tym zagadnieniem sztuki sakralnej w odnowie posoborowej, odnosi się wrażenie, że w ramach studiów teologicznych sztuka sakralna nie osiągnęła jednak tej rangi, jaką posiada w dokumentach soborowych i posoborowych.
Jednym z pojęć najczęściej przywoływanych w nawet skrótowych charakterystykach nauczania Benedykta XVI jest wciąż „dyktatura relatywizmu”.
Ważmy się teraz na liturgiczne odczytanie Pieśni nad Pieśniami w pewnym schemacie duchowym. Co znaczy „liturgiczne”? Znaczy to tyle, co eksponujące liturgię jako nić przewodnią rozumienia Pieśni.
W celu zrozumienia tego, jak doszło do bolesnego i dramatycznego w swym przebiegu i skutkach rozłamu w Kościele polskim, który doprowadził do powstania mariawityzmu, konieczne jest poznanie wszystkich możliwych okoliczności, które towarzyszyły tym wydarzeniom. Jednym z nich była sytuacja, która panowała w Kościele w diecezji płockiej. Właśnie jej przybliżenie było celem niniejszego szkicu.
Po przedstawieniu historii redakcji wstępu Konstytucji liturgicznej (nn. 1-4) zatrzymamy się dla krótkiego podsumowania jego treści i wskazania na źródła, nie sygnalizowane w samym tekście.
Powiążę piękno liturgii z ludzką miłością i śmiercią. Będę argumentowała na rzecz stanowiska, iż homo religiosus jest jednocześnie homo liturgicus.
Część czwarta opracowania źródłowego dotyczącego Konstytucji o liturgii Sacrocanctum Concilium.
Część trzecia opracowania źródłowego dotyczącego Konstytucji o liturgii Sacrocanctum Concilium.
Część druga opracowania źródłowego dotyczącego Konstytucji o liturgii Sacrocanctum Concilium.
Paweł Milcarek startuje z codzienna publikacją opracowania źródłowego dotyczącego tego ważnego dokumentu.
Każda kultura posiada swoisty sposób rozumienia wspólnego świata. Ponieważ świat ludzki jest przestrzenią i czasem, każda kultura peregrynuje i określa się szczególnie poprzez podróże, które dla wyobrażeń o tymże świecie zawsze mają znaczenie.