Od czasu, gdy do wzmacniania dźwięku zaczęto powszechnie stosować aparaturę elektroniczną – a więc co najmniej od połowy XX wieku – urządzenia sztucznie nagłaśniające pojawiły się również w kościołach.

Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny, które w tradycji wschodniej nazywane jest Spotkaniem Pańskim, Hypapante, spotyka się nieraz - jak w bieżącym Roku Pańskim - z Przedpościem.

Jesteśmy w tej opowieści bardzo daleko od wizji chrześcijańskiego modelu ładu, w którym to rodzina jest podmiotem społeczeństwa, co więcej w znacznej mierze samowystarczalnym ekonomicznie. 

Można powiedzieć, że przy jej Niepokalanym Poczęciu wybrzmiało echo pierwszych słów wypowiedzianych przez Boga u zarania czasów: „Niechaj się stanie światłość” (Rdz 1,3).

Co za pech, że żyjemy w 3. dekadzie XXI wieku i każdy człowiek podłączony do Internetu może powiedzieć „sprawdzam”, a wstępną weryfikację przeprowadzić w mgnieniu oka.

Jest tyle spraw, które warto dyskutować, tyle wzywań, na które trzeba reagować. Nie warto ich chować za fasadą ceremonialnego Dialogu, zamiast po prostu spierać się o Prawdę, ustalać pole zgody – i działać, gdy wymaga tego konkretne dobro.

W powszechnej religijności uroczystość Wszystkich Świętych związana jest ze Wspomnieniem Wszystkich Wiernych Zmarłych, które Kościół obchodzi nazajutrz po tej uroczystości, 2 listopada, a w tym roku z powodu wypadającej akurat w tym dniu niedzieli – dwa dni później, w najbliższy poniedziałek.

Jedną z cech III edycji typicznej Mszału Rzymskiego dla nowszego zwyczaju, jest powrót do niektórych elementów rytu zarzuconych w trakcie wcześniejszych reform liturgicznych przeprowadzonych w minionym stuleciu.

Zbigniew P. Szczęsny napisał tekst naprawdę interesujący: wchodzi w tę – dość rozpowszechnioną wśród „filozofujących fizyków” – dyskusję, czy mechanika kwantowa da się przełożyć na obraz świata zrozumiały dla ludzkich intuicji ontologicznych i epistemologicznych.

Podczas (17.12.2025) spotkania w Pałacu Prezydenckim (17.12.2025), poświęconego projektowanym zmianom w ustawie Prawo oświatowe oraz całej „Reformie 26. Kompas jutra”, po raz kolejny sformułowałem zasadnicze zarzuty wobec proponowanego kierunku przemian. Są to zarzuty fundamentalne, dotyczące samych podstaw myślenia o edukacji, a zarazem – co znamienne – rzadko artykułowane wprost przez oficjalnych krytyków reformy. Spór nie toczy się bowiem o detale organizacyjne czy techniczne, lecz o wizję człowieka, poznania, kultury i dobra wspólnego.

„Nie ma pokoju Chrystusowego bez panowania Chrystusa” – pisał już Pius XI w Ubi Arcano, opierając swoje nauczanie na nauce swoich poprzedników: św. Piusa X i Leona XIII. W Quas Primas wracał wprost do tej kwestii, tak istotnej dla ludzi i społeczeństw, z tym samym zamiarem pracy na rzecz pokoju i łatwiejszego ustanowienia panowania Chrystusa przez wprowadzenie święta na Jego cześć.

Realizm polityczny, integralny i właściwy, nie jest naiwny. Jest oparty na całościowej i pozbawionej złudzeń ocenie rzeczywistości we wszystkich jej istotnych aspektach.

Co parę lat dociera do mnie ktoś z mediów, z prośbą, żebym opowiedział jak doszło do wystartowania duchowej adopcji dziecka nienarodzonego. Pytają przy tej okazji także o różne inne rzeczy. Także o to dlaczego według mnie ta przygoda mi się zdarzyła, jak się z tym czuję wobec wielkiego liczbowego rozwoju osób podejmujących to zaangażowanie. Mało się nad tym zastanawiałem.

Plan Boży realizuje się zawsze w meandrach ludzkiego życia. Tak mało prawdopodobne spotkanie Zacheusza z Jezusem i jego nieoczekiwane nawrócenie są tego dowodem.

Kultura, która zapomina o swoich korzeniach, zaczyna przypominać drzewo, którego korę jeszcze podziwiamy, ale którego rdzeń obumiera.

Z pewną przykrością obserwuję okołolitugiczne komentarze ks. Dariusza Piórkowskiego SI, które umieszcza na profilu na facebooku. Jego dezynwoltura powoduje, że sam chyba czasami nie zdaje sobie sprawy z tego, że pisze o liturgii. 

O ile Marszałek miał swoje miejsce w mojej wyobraźni od bardzo wczesnej młodości - jak już napisałem, paradoksalnie dzięki także Małej Encyklopedii Powszechnej PWN - o tyle Roman Dmowski przez szereg lat w ogóle dla mnie nie istniał.