Oglądana oczyma wiary, Katastrofa przyszła po to, żebyśmy w naszym życiu narodowym wyrwali się z zaklętego kręgu „gry zamiast życia”. Trzy kolejne akty dramatu smoleńskiego – żałoba, wybory i sprawa krzyża – pokazują jednak, że w polskiej sferze publicznej gry jest nadal więcej niż życia.

W dzisiejszym świecie „chrześcijaństwo zaadaptowane" to chrześcijań­stwo pozbawione swego dziedzictwa i oderwane od swych życiodajnych źródeł. Tak długo żyć nie można.

Urząd ten zawdzięcza tak wiele etapowi, w którym piastował go Piotr Apostoł, że zawsze będzie nazywany „urzędem Piotrowym”, munus Petrinum. Dla papiestwa Piotr jest jak kiedyś, przed grzechem Adam dla ludzkości: był pierwszy i w nim umieszczono dary i obietnice przeznaczone dla wszystkich innych w jego „rodzie”.

Papież nie ograniczył się do samych zasad teologii liturgii, ani nawet do ogólnych wskazówek liturgicznych, lecz od­niósł się wprost do konkretnych wzorców kultu

Jak połączyć bezkompromosowość zasad z roztropnością w ich realizowa­niu? Oto jeden z głównych problemów, które muszą stale rozwiązywać katolicy obecni aktywnie w przestrzeni życia publicznego. 

Trzymamy się rzeczywistości, a naszym spojrzeniem obejmujemy zarówno teraźniejszość, jak przeszłość i przyszłość.

Dziś także piękno Kościoła, bogactwo biedaków, skryło się na głębię i nie oświetla z dala drogi ku Prawdzie.

W opublikowanym w roku 2003 artykule przygotowanym na czterdziestolecie soborowej Konstytucji o świętej liturgii ówczesny kardynał Joseph Ratzinger stwierdza najpierw, że zbierając „w jeden nurt różnorakie strumienie i rzeki ruchu liturgicznego”, dokument ten nie jest wolny od „wewnętrznego napięcia”

Z coraz większą aktualnością staje przed nami problem: jak odróżnić różnorodność od rozłamu, a pluralizm katolicki od rozkładu?

Trzydzieści i czterdzieści lat temu zostawało się tradycjonalistą po prostu dlatego, że odmawiało się zupełnie wprost i bezczelnie propozycji porzucenia z dnia na dzień tego, co jeszcze wczoraj wszyscy czcili jako najświętsze lub szanowali jako uświęcone wiarą stuleci.

W swoim generalnym zarządzeniu przeglądu ksiąg liturgicznych Sobór użył wyrażenia: recognoscantur. Posłużono się zatem słowem, którego dotychczasowe użycie wskazywało nie tyle na głębokie przetwarzanie treści, ile na retusz. Formuła otwierala możliwość modyfikacji, natomiast w żadnym razie nie upoważniała do przebudowy od podstaw.

Do Opactwa Fontgombault trafiają tylko ci, którzy chcą tu trafić.

Modlitwa nie mówi tu nam po prostu tyle, że wszelkie dobro pochodzi od Boga.

 Miłość dilectio to miłość, która z różnych powodów kochania kogoś potrafi wydobyć ten najbliższy jemu samemu, jego naturze.

Daj nam, prosimy, Panie, aby i bieg świata był dla nas pokojowo kierowany według Twego porządku

Protector in te sperantium, Deus,
sine quo nihil est validum, nihil sanctum

Kiedy przywódcy wielkich instytucji, wśród nich i redaktorzy koncernów medialnych uznają, iż najlepiej określa ich przymiotnik „niezależny” – wiedz, że coś się dzieje.

Modlimy się:

Sancti nominis tui, Domine, timorem pariter et amorem fac nos habere perpetuum :
quia numquam tua gubernatione destituis, quod in soliditate tuae dilectionis instituis.
Per Dominum.

Źródła

Modlitwa ta pojawia się w Sakramentarzu Gelazjańskim (VI/VII w.), gdzie – z bardzo niewielkimi zmianami – figuruje ...

Podobno któregoś dnia profesor Tadeusz Kotarbiński, wymagający filozof i szlachetny ateista, podzielił się w rozmowie jednym ze swoich największych zdziwień: przyglądając się tłumowi idącemu w procesji Bożego Ciała, Kotarbiński pytał, jak to możliwe, by tysiące ludzi manifestowało nabożną cześć dla – jak mówił – cieniutkiego ...

Aby uchwycić człowieka współczesnego „za rękę”, trzeba zobaczyć jego niepewność. Żeby zaś pojąć jaka to niepewność, trzeba zrozumieć której to pewności jest ona brakiem.

Pewność to stan umysłu. Powstaje wtedy, gdy ma on poczucie, że ogarnia na raz wszystkie okoliczności (powiedzmy dokładniej: wszystkie ...

Modlimy się:

Omnipotens sempiterne Deus,
qui dedisti famulis tuis in confessione verae fidei, aeternae Trinitatis gloriam agnoscere, et in potentia maiestatis adorare unitatem :
quaesumus ; ut eiusdem fidei firmitate, ab omnibus semper muniamur adversis.
Per Dominum.

Źródła

Dzieje tej modlitwy są ściśle związane z historią ...

Modlimy się:
Deus, qui hodierna die corda fidelium Sancti Spiritus illustratione docuisti :
da nobis in eodem Spiritu recta sapere ;
et de eius semper consolatione gaudere.
Per Dominum… in unitate…

Źródła
Modlitwa ta pojawia się – zawsze z przeznaczeniem na „Niedzielę Pięćdziesiątnicy” – zarówno we frankońskich ...

Modlimy się: 

Omnipotens, sempiterne Deus :

fac nos tibi semper et devotam gerere voluntatem ;

et maiestati tuae sincero corde servire.

Per Dominum.

Źródła

Tekst tej modlitwy odnajdujemy po raz pierwszy w Sakramentarzu Gelazjańskim (VI/VII w.), gdzie figuruje on jako oracja z Niedzieli „w Oktawie ...