Będziemy więc ukarani - za wszystko, co robi obecna władza, mądrego czy niemądrego - w sytuacji gdy ta władza tak bardzo, czasami panicznie, nie chce nic zrobić dla spraw takich jak ochrona życia czy wolność rodzin w systemie edukacji (zamiast tego dostajemy np. uchwałę fatimską).

Katechizacja, gdyby miała odbyć się tylko w parafiach, ograniczy się do garstki najbardziej zaangażowanych młodych ludzi, a ci, którym działania ewangelizacyjne i katechetyczne są najbardziej potrzebne – pozostaną całkowicie poza jej zasięgiem.

Muskadyni nie wykreowali jakiejś specjalnej mody, jednakże weszli do historii politycznej Francji i dzięki specyficznej elegancji stali się antagonistami rewolucjonistów i sankiulotów.

Podzielę się tutaj osobistymi wrażeniami, trochę niezwiązanymi z tematyką muzyczną.

O wielości cywilizacji

"O wielości cywilizacyj" - to główne dzieło Feliksa Konecznego, wybitnego polskiego historiozofa. Pilnował cywilizacje jako różne metody w ustroju życia zbiorowego, w znacznym stopniu niezależne od geografii, rasy czy nawet religii. Czy jego nauka o zdarzeniach cywilizacji ułatwia nam zrozumienie dzisiejszych konfliktów w świecie?

Ale czy w postprawdzie nie o chodzi właśnie o to samo, o co w narracji?

W filozofii tej rozmaite elementy – osoba, płeć, prawo – stanowią spójną całość. Myślenie radykalnie personalistyczne rozdziela je, absolutyzuje i przeciwstawia sobie, po czym pojawia się jako wybawiciel, który ratuje „osobę” przed jej płcią i prawem.

Na początku postawmy następujące pytanie: czy rewolucja francuska była nieunikniona?

Żyjemy w czasie, gdy już od kilku pokoleń zakwestionowano prawa należne Bogu w życiu narodów.

Może ktoś poda lepszy argument, ale jeśli domyślnie chodzi nam o umacnianie “pasa ziemi bez Rosji”, to nie możemy skrycie hołdować zaburzającemu właściwą perspektywę sentymentowi.

Wspominałam już wcześniej, że świeckie chansons stawały się podstawą opracowań mszalnych. W ten sposób świecka piosenka otrzymywała drugie życie, uwieczniona w formie mszy i wykonywana w ramach liturgii.

O wyborach we Francji

Kiedyś to, co się działo we Francji, było jak przesunięcie zwrotnicy dla całej Europy. Czy takie znaczenie mają dzisiaj wybory Francji? Czy obecna konfiguracja polityczna nad Sekwaną zapowiada istotny przełom?

Brakuje dzisiaj modelu finansowego dla ambitnego, społecznego dziennikarstwa.

Artykuł pt. “Archipelag niech żyje” ma dla mnie jeszcze jedną zaletę. Można go potraktować jako punkt wyjścia do rozważań na temat miejsca, które w Kościele powinni zajmować wierni tradycji łacińskiej.

Wyzwaniem starym pozostaje kwestia dotąd nie załatwiona i będąca niewątpliwym kryterium sprawdzającym: system skutecznej ochrony życia i praw rodziny.

Kiedy zastanawiamy się nad przemianą, która dokonała się wraz z przybyciem na polskie ziemie uczniów św. Benedykta, zasadniczym problemem jest postawienie właściwego pytania. 

Użyteczne, piękne i oczywiste dla nas, śpiewających chorał gregoriański, gregoriańskie nuty pod względem treści, jej redakcji oraz konkretnej postaci graficznej mają swoją historię.

To na tym polega przełom epoki Trumpa - istniene kultury niesprawiedliwości stało się jasne dla wielu, którzy dotąd tego nie zauważali lub którym wydawało się, że światowy liberalizm reprezentuje głównie idee, a nie konkretne interesy.

Pobożna francuska chłopka w wieku XVII, która idzie na mszę by oddać cześć Bogu i zasłużyć na życie wieczne, jest członkiem wspólnoty tradycyjnej. Współczesny jej Kartezjusz [...] jest konserwatywnym nihilistą.

Ciekawym, choć oczywiście pobocznym wątkiem w historii muzyki jest wątek elegii i lamentów pisanych przez jednego kompozytora ku czci innego, zmarłego.

O pojęciu tradycji

Czym jest tradycja? Czy zawsze broni jej konserwatyzm? Dlaczego konserwatyści bywają w rzeczywistości nihilistami?

W naszym kraju wytworzyło się przekonanie, że przedsiębiorca utrzymuje pracownika, to znaczy, że jest panem jego losu i łaskawie udzielił mu swojego kapitału w zamian za jakiejś czynności, które ostatecznie mógłby wykonywać ktoś inny.

Ci, którzy w imię czystości duchowej wołają, by Kościół nie mieszał się do polityki, nie są reprezentantami jakiegoś głębszego chrześcijaństwa, lecz władzy chcącej określić służebne miejsce religii.

Stosunek do książki Wierzbickiego mam zatem ambiwalentny, bo sama długo podzielałam jego podejście do muzyki.