Ten artykuł, tak jak wszystkie teksty na christianitas.org publikowany jest w wolnym dostępie. Aby pismo i portal mogły trwać i się rozwijać potrzebne jest Państwa wsparcie, także finansowe. Można je przekazywać poprzez serwis Patronite.pl. Z góry dziękujemy.

 

 

 

 

+

Boże Narodzenie

Pasterka

Homilia Przewielebnego Ojca Jeana Pateau

Opata Opactwa Matki Bożej w Fontgombault

(Fontgombault, 25 grudnia 2025 r.)

 

Venerunt festinantes....

Udali się z pośpiechem…

(Łk 2,16)

 

Drodzy Bracia i Siostry,

Moi Najdrożsi Synowie!

Zgodnie z naszym zwyczajem na początku tej świętej nocy figurka Dzieciątka Jezus została złożona na małym stoliku przy kolumnie, na której stoi figura Matki Bożej Mądrości. Przed chwilą, po odśpiewaniu genealogii Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama, przy dźwiękach kolęd przenieśliśmy ją stamtąd do naszej szopki, gdzie pozostanie aż do święta Ofiarowania Pańskiego, czyli do 2 lutego przyszłego roku. Tych kilka procesyjnych kroków jest symbolem nieskończonej drogi Wcielonego Słowa.

Skąd wziął się ten zwyczaj? Zapewne był to genialny pomysł ojca zakrystianina, być może natchniony przez Ducha Świętego. Jednak wybór miejsca pod figurą Matki Bożej nie jest przypadkowy. Czyż bowiem Syn Boży przed narodzeniem nie spędził dziewięciu miesięcy w matczynym łonie Dziewicy Maryi?

W średniowiecznej rzeźbie Maryja często przedstawiana jest w majestacie – jako siedząca na tronie i sama będąca tronem dla spoczywającego na jej kolanach Dzieciątka Jezus, czego przykładem w naszym kościele są dwie figury: Matki Bożej Dobrej Śmierci oraz Matki Bożej Mądrości. Maryja w pełni zasługuje na tytuł Sedes Sapientiæ – Stolica Mądrości, którym obdarza ją Litania Loretańska. Liturgia idzie nawet dalej i odnosi do Matki Bożej teksty opisujące Mądrość Bożą:

Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała. (…) Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich (Prz 8,22-23; 30-31).

Bóg odwiecznie chciał, aby zaistniała Dziewica, którą dziś kontemplujemy przy Żłóbku. On sam ukształtował ją jako godną Matkę dla swojego Syna. Anioł Gabriel pozdrowił ją jako pełną łaski. Doskonałość Jej duchowego piękna, któremu towarzyszy też piękno cielesne, domaga się przymiotu mądrości. Duch Święty zstąpił na nią, a moc Najwyższego osłoniła ją swym cieniem.

I tak z łona Maryi, Matki Chrystusa, a przez to Matki Łaski Bożej, przychodzi do nas Boże Dziecię.

List do Tytusa zachęca nas, aby rozwijać tę wzniosłą refleksję. W Dziecięciu złożonym w żłobie „ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom” (2,11). Początkiem tej niepojętej drogi Wcielonego Słowa jest łono Ojca, o czym mówi wers z Księgi Mądrości:

Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Twe słowo z nieba, z królewskiej stolicy (…) runęło (Mdr 18,14-15).

List do Hebrajczyków podejmuje tę samą myśl:

Przeto przychodząc na świat, mówi (Chrystus): Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę – w zwoju księgi napisano o Mnie – abym spełniał wolę Twoją, Boże (Hbr 10,5-7).

Pomyślmy teraz o Dziecięciu w Żłóbku. Pragnęliśmy jego przyjścia. Otrzymaliśmy też obietnicę: „Oto na obłokach nieba Pan przybędzie z wielką mocą”, „Oto Pan nasz przyjdzie z wielką mocą, i da światło oczom sług swoich”¹.

Oczekiwaliśmy Boga pełnego mocy, a oto narodziło się nam kruche Dziecię!

Bóg jest wierny. Jakaż więc jest ta moc, która spoczywa na Dziecięciu z Betlejem? Odpowiedzmy zwrotką brewiarzowego hymnu:

Nie zdobył swoich On królestw

Ni klęską, gwałtem, ni strachem;

Na drzewo wzniesion wysokie

Miłością wszystkich pociągnął².

Betlejemska stajenka, w której tlił się nikły kaganek wśród nocy, nagle stała się źródłem światła potężnego jak słońce, ku któremu wyruszają ludzie spragnieni miłości. Pierwszymi z nich będą pasterze, strażnicy trzód, którzy spędzają noc na polach. Aniołowie przynieśli im Dobrą Nowinę:

Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie (Łk 2,10-12).

Ci ubodzy ludzie przebywają niedaleko. Wystarczy kilka kroków, aby odpowiedzieć na zaproszenie anioła. Czy jednak odważą się porzucić swoje trzody, swój odpoczynek? Przecież mieszkańcy Betlejem niedawno zamknęli drzwi przed Bożym Dziecięciem i Jego rodzicami. Pasterze nie wahają się. Nie kalkulują. Bóg przychodzi z tak daleka. Wierząc Mu, nie zostaną zawiedzeni.

Święty Łukasz kontynuuje swą opowieść:

Znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu (w. 16-17).

Cóż jest tak niezwykłego w tym Dziecięciu leżącym w żłobie? A jednak po tych odwiedzinach pasterze stają się pierwszymi apostołami. Kontynuują misję anioła i idą szczepić w sercach ludzi swoich czasów pragnienie udania się do Stajenki, aby tam spotkać Boże Dziecię i Jego Matkę. I tak ogień, który Pan przyszedł rzucić na ziemię, zaczyna już płonąć.

Święty Josemaría Escrivá de Balaguer mówił: „Święty to grzesznik, który nie przestaje próbować”.

W tę świętą noc anioł Gabriel zwraca się do nas, kimkolwiek jesteśmy. Zaprasza nas, abyśmy wyruszyli w drogę do Stajenki. Jeśli nasze serce jest nieco wychłodzone albo zmęczone, wzywa nas, abyśmy nie przestawali próbować. Co więcej, zaprasza nas, abyśmy zanieśli choć cząstkę tajemnicy Bożego Narodzenia do tak wielu pustych i zimnych serc ludzi naszych czasów, w tym także niekiedy do serc naszych bliskich. Kto prawdziwie spotyka Pana, nie może wyjść z tego spotkania nieodmieniony.

Oto wschodzi jutrzenka nowego dnia! Pan przychodzi! Ubodzy jak pasterze, spragnieni miłości Boga, bądźmy synami i córkami nadziei. Spieszmy do Żłóbka. Sam Bóg tam na nas czeka.

Świętej Nocy! Świętych Świąt Bożego Narodzenia! Amen.

Dom Jean Pateau OSB

tłum. Tomasz Glanz

 

Drogi Czytelniku, prenumerata to potrzebna forma wsparcia pracy redakcji "Christianitas", w sytuacji gdy wszystkie nasze teksty udostępniamy online. Cała wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój naszego medium, nic nie zostaje u pośredników, a pismo jest dostarczane do skrzynki pocztowej na koszt redakcji. Co więcej, do każdej prenumeraty dołączamy numer archiwalny oraz książkę z Biblioteki Christianitas. Zachęcamy do zamawiania prenumeraty już teraz. Wszystkie informacje wszystkie informacje znajdują się TUTAJ. 

 

1 Antyfony z Jutrzni z drugiej niedzieli Adwentu, cyt. za: adiutorium.pl .

2 Hymn z Jutrzni z uroczystości Chrystusa Króla, cyt. za: adiutorium.pl .