Kard. Ratzinger ujmując muzykę kościelną w kategoriach opozycji pomiędzy tym, co dionizyjskie i apollińskie, przekracza zarazem tę opozycję

Słowo wstępne do nowej edycji książki Wiesława Chranowskiego "Więźniowie polityczni w Polsce 1945-1954".

Trzeba pokazać ludziom, że ryt nie jest strukturą archaiczną, ale fundamentem społeczeństwa, drogą, po której idąc, społeczeństwo odnajduje siebie i dostrzega to, co dla niego najważniejsze.

Płodzenie było najśmiertelniejszym grzechem o znamionach sadystycznego egoizmu. Było gorsze od zabójstwa, bo to przynajmniej przecina liny, którymi jesteśmy przycumowani do bagien. 

Niespodziewana rezygnacja Benedykta XVI w lutym 2013 r. oraz wybór nowego Papieża o innym, jak się wydaje, podejściu do Liturgii Świętej przyniosły liczne pytania, m.in. czy inicjatywy Benedykta XVI zostaną teraz skierowane na boczny tor i zastąpione zasadami liturgicznymi związanymi ze stylem obecnego Papieża. 

Mówiąc o historii szat kapłańskich, należy zwrócić uwagę na dwie szkoły, na które można podzielić wszystkich badaczy strojów kościelnych.

Należy dopowiedzieć, że św. Teresa w swym pełnym codziennych obowiązków życiu klasztornym umie podejmować najważniejsze wydarzenia w życiu Kościoła. 

W dzisiejszym świecie „chrześcijaństwo zaadaptowane" to chrześcijań­stwo pozbawione swego dziedzictwa i oderwane od swych życiodajnych źródeł. Tak długo żyć nie można.

Jest rzeczą niezwykłą móc przyjrzeć się trudowi pracy kapłanów, którzy dawno już odeszli. To także lekcja pokory.

Rozmawiają Arkadiusz Robaczewski i Tomasz Rowiński. 

W niedawnym wywiadzie współpracownik Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej ojciec T. Rosica CSB mówił o tym, iż wierzy, że wraz z pontyfikatem papieża Franciszka na dobre zapanuje opisana przez K. Rahnera trzecia epoka w historii Kościoła.

Co wolno, a czego nie podczas Liturgii?

Pewnego czwartku, w dniu ustanowienia Eucharystii w „Sali na górze” w Jerozolimie Chrystus uprzedził swą śmierć na Krzyżu i wypowiedział słowa, które przekazują nam święty Paweł i synoptycy. 

Jeden z największych współczesnych teologów, a na pewno największy współczesny teolog muzyki – Joseph Ratzinger, w swojej refleksji nad naturą muzyki kościelnej kreśli bardzo ponurą wizję sytuacji, w jakiej się ona znalazła. 

Na stronach Polskiego Radia zostało opublikowane nagranie z audycji, w której udział wziął Michał Barcikowski. Rozmowa dotyczyła papieskiej pielgrzymki na Filipiny i do Sri-Lanki.

Mój stosunek do tej książki zaczął się od wzgardy, a przechodząc przez krytykę i uznanie, doszedł do entuzjazmu.

Świecka operacjonalizacja franciszkanizmu oczywiście się znalazła. By móc skutecznie kierować Kościołem, wedle swojego planu, światu potrzebne są tego typu wytrychy zastępujące w duszach samych katolików ich język wiary, ale i świadomość nadprzyrodzoności. 

Jak zauważa cytowany w tekście kardynał Ratzinger – nawet papieże mogą ulec pokusie traktowania swojej spersonalizowanej władzy w kategoriach swoistego absolutyzmu. Dopuszcza się dziś bowiem, aby papież był nie tyle sługą tradycji, ile wielkim projektantem „nowych, lepszych” narzędzi ewangelizacji.

Tomasz Rowiński – portal „Christianitas.org” i Waldemar Wasiewicz – Prezes Stowarzyszenia Rodzin Wielodzietnych Warszawy i Mazowsza byli gośćmi Tomasz Terlikowskiego w programie "Kościół w którym żyjemy".

Program miał emisję w dniu - 25 stycznia 2015 r.

Z zadziwieniem czyta się historię dziejącą się wśród dworskiej służby w jednym z majątków. Żona kowala, w jedynej rodzinie rzymsko – katolickiej symuluje ciężką chorobę, aby mógł do jej chałupy przyjść kapłan z wiatykiem. Tak naprawdę jednak, umierającymi są czterej oporni, chorzy na ospę, których pod osłoną nocy przeniesiono do kowalskiego domostwa.

Czyż nie są uzasadnione słowa Kreitmaiera, że sztuka utknęła w martwym punkcie tego co subiektywne?

Urząd ten zawdzięcza tak wiele etapowi, w którym piastował go Piotr Apostoł, że zawsze będzie nazywany „urzędem Piotrowym”, munus Petrinum. Dla papiestwa Piotr jest jak kiedyś, przed grzechem Adam dla ludzkości: był pierwszy i w nim umieszczono dary i obietnice przeznaczone dla wszystkich innych w jego „rodzie”.

Typ i styl uwag zawartych w artykule „Odpowiedzialne rodzicielstwo ‒ odpowiedzialne papiestwo” paradoksalnie sam stanowi cząstkę problemu, który wskazuje. I przez to go utwierdza.

Potrzebujemy systemu wychowania, który będzie komplementarny do rodziny. Nie będzie konkurencyjny, nie będzie obok i nie będzie starał się zabrać dziecka rodzinie. Taką właśnie rolę ma pełnić skauting.